غزل شمارهٔ ۳۱۵

برداشت: غیر از اینکه دین و علمم را از من گرفته‌اند، بگو که از عشق تو چه چیزهایی را به دست آورده‌ام.

برداشت: با وجود اینکه زندگی‌ام را برای غم تو هدر کردم، اما به خاطر محبت و ارزشت، قولی که به تو داده بودم را نشکستم.

برداشت: اگرچه من مانند ذره‌ای کوچک و بی‌ارزش هستم، اما ببین چگونه عشق نسبت به چهره‌ات مرا به حالتی پر از نعمت و خوشحالی رسانده است. زمانی که به زیبایی تو نگاه می‌کنم، تمام وجودم پر از مهر و محبت می‌شود.

برداشت: لطفا باده بیاورید، چون مدت زیادی است که من از محیط امن و آرامش به گوشه‌ای برای لذت و خوشی نرفته‌ام.

برداشت: اگر کسی که باهوش و دلسوز است، بخواهد به من نصیحت کند، نباید حرف‌هایش را به باد بدهد، زیرا من در حال غرق شدن در شوق و سرمستی هستم و نمی‌توانم به او گوش دهم.

برداشت: چطور می‌توانم از خجالت سرم را بالا بگیرم در مقابل دوستم، در حالی که نتوانسته‌ام خدمتی شایسته به او ارائه دهم؟

برداشت: حافظ در این بیت به احساس درد و رنجی که از جدایی و غم عشق دارد، اشاره می‌کند. او می‌گوید که باوجود سوختن و رنج کشیدن او، محبوبش هیچ‌گاه نگران او نشده و حتی زحمت ارسال یک کلام تسکین‌دهنده یا خبری از خود را به خود نداده است. این نشان‌دهنده بی‌اعتنایی محبوب به حال دل عاشق است.