غزل شمارهٔ ۳۱۴

برداشت: شب گذشته بیماری چشمانت مرا از پا درآورد، اما با مهربانی لبت، روح و جانم را به زندگی بازگرداندم.

برداشت: عشق من به خطوط زیبای تو، تازگی ندارد و از مدت‌ها پیش وجود دارد. من از این جام زیبا سرمست و شیدا هستم.

برداشت: از استقامت و پایداری خودم خوشحالم که به خاطر عشق و آرزو در سر کوی تو همچنان ایستاده‌ام و تسلیم مشکلات نشده‌ام.

برداشت: از نگاهت آسایش را از منِ کسی که در میخانه نشسته است، انتظار نداشته باش. چرا که من تا زمانی که هستم، همواره از خدمت به جمع رندان سخن گفته‌ام.

برداشت: در مسیر عشق، خطرات زیادی وجود دارد و نمی‌توان گفت که وقتی عمرم به پایان رسید، آزاد شدم.

برداشت: از این پس نگران تیر کمان حسودان نیستم، چون به معشوقی با ابروی کمان مانند پیوستم.

برداشت: بوسه بر عقیق سرخ و زیبای تو بر من حلال است، زیرا با وجود غم و جفا‌ی تو، عهد و وفایم را نشکستم.

برداشت: یک بت جنگاور، دلم را به‌غارت برد و رفت، وای بر من اگر لطف شاه به‌داد من نرسد.

برداشت: حافظ به اوج و اعتلای دستاوردهای علمی و هنری خود رسیده بود، اما به خاطر دردی که از بلندای قامت تو دارد، خود را در مقام پایین‌تری می‌بیند.