غزل شمارهٔ ۳۱۳

برداشت: ای ساقی، دوباره برگرد که من خیلی مشتاق خدمتم و به دیانت و دعاگوییِ تو نیاز دارم.

برداشت: از آنجایی که نور و خوشبختی من از وجود تو نشات می‌گیرد،راه برون رفتی از تاریکی و سردرگمی‌هایم نشانم بده

برداشت: با وجود اینکه در دریاهای گناهان خود غرق شده‌ام و از همه‌جا به من حمله می‌شود، به عشق آشنا شدم و از اهل رحمت قرار گرفتم.

برداشت: ای حکیم، به خاطر رند بودن و بدنامی‌ام عیب‌جویی نکن، زیرا این ویژگی‌ها در تقدیرم نوشته شده است.

برداشت: شراب بنوش، زیرا عشق چیزی نیست که با تلاش و انتخاب به دست آید؛ این بخشش الهی از میراث فطرت من است.

برداشت: من هیچ وقت از وطنم دور نشدم، اما عشقِ دیدن تو باعث شده است که به اختیار غربت را بخواهم.

برداشت: دریا و کوه در مسیر راه قرار دارند و من خسته و ناتوان هستم. ای خضر خوشبخت، به من کمک کن تا بتوانم بر اراده و تلاشم سوار شوم.

برداشت: در ظاهر من از درگاه تو دور هستم، اما از عمق جان احساس دلبستگی و نزدیکی میکنم

برداشت: حافظ برای عشق تو جان خود را فدا می‌کند. و امید دارد که عمرش برای رسیدن به این آرزو کافی باشد.