غزل شمارهٔ ۳۱۰

برداشت: سلام و درود بر پرنده‌ی خوشبختی! چه خوشحالم که به اینجا آمدی. خبرهای خوش را به همراه خود آورده‌ای. دوست کجاست؟ مسیر کدام است؟

برداشت: پروردگارا، امیدوارم که این کاروان به لطف و رحمت تو همراه باشد، چرا که دشمنان به دام افتاده و عشق به دست آمده است.

برداشت: ماجرای من و محبوبم همچنان ادامه دارد و هر چیزی که شروعی نداشته باشد، نمی‌تواند پایانی داشته باشد.

برداشت: گل به حدی از زیبایی و لطافت رسیده است که نفس من از شگفتی بی‌خبر مانده است. سرو به خوش‌حالی خود می‌نازد و این حال خوش به خدا نیز خوش نمی‌آید، پس بگذار که در این دنیای زیبا قدم بزنم.

برداشت: زلف معشوق مانند زنجیری است که می‌گوید ای شیخ، برو و از ما فاصله بگیر، زیرا اکنون لباس روحانی ما به خاطر عشق تو ممنوع شده است.

برداشت: پرنده روح من که از درختی بلند با صدای دل‌انگیز آواز می‌خواند، در نهایت به دانه‌ای از محبت و زیبایی تو گرفتار شد.

برداشت: چشم بیمار من نمی‌تواند خواب خوبی داشته باشد. چطور ممکن است کسی که به بیماری مهلک مبتلا است، بخوابد؟

برداشت: اگر بر من که خالصانه و صادقانه به تو عشق ورزیده‌ام ترحم نداشته باشی، پس دعوا و جدال من با تو چه سودی دارد و این روزها چه اهمیتی دارند؟

برداشت: اگر حافظ به ابروی تو علاقه‌مند باشد، شاید اهل فضایل و علم در گوشه‌ای از مکانی مقدس برای او جایی بسازند.