غزل شمارهٔ ۳۰۶

برداشت: اگر بتوانم به کوی تو برسم، به هدفی بزرگ دست یافته‌ام، زیرا برای من مهم‌ترین چیز، رسیدن به وصال توست.

برداشت: آن دو چشم زیبای سرمه کشیده و جادویی آرامش و صبر و قرار  را از من گرفته‌اند

برداشت: وقتی که درِ تو را می‌زنم، منِ بیچاره و بی‌پول و بی‌قدرت، راهی برای رفتن به درون یا بیرون ندارم.

برداشت: نمی‌دانم به کجا بروم یا چه تدبیری بیندیشم؛ چون از غم و ظلم زمانه به شدت ناراحت و غمگین شده‌ام.

برداشت: وقتی که در اثر درد و رنج‌های زندگی کشته شوم، در آن لحظه است که خودم را به عنوان انسانی شکسته و بدحال می‌یابم.

برداشت: غم تو در دل من جایی ندارد و نتوانسته است قرارگاهی در دل کوچک من بیابد.

برداشت: دل مانند جواهر عشق تو صاف و درخشان است، و همواره از آلودگی‌ها و سختی‌های زندگی پاک و بی‌نقص خواهد ماند.

برداشت: من چه خطایی مرتکب شده‌ام؟ ای عشق و زندگی من، از آن‌جایی که اطاعت و عبادت من برای تو مورد قبول نیست.

برداشت: در دل درد عاشقیت بسوز و سکوت را پیشه کن، حافظ رازهای عشق را برای اهل فکر و دانش فاش نکن.