غزل شمارهٔ ۳۰۵

برداشت: در زمان شکوفایی و زیبایی، از میگساری و اشتباهاتم شرمنده شدم، زیرا نمی‌خواهم کسی به خاطر رفتار نادرست من احساس شرمندگی کند.

برداشت: ما همه در دامی از راه قرار داریم و من از این گفتگو به هیچ وجه از شواهد و ساقی خجالت‌زده نیستم.

برداشت: امیدواریم که دوست ما از برخورد نیکو و مهربانی‌امان ناراحت نشود، چون ما از پرسش خسته‌ایم و از پاسخ دادن شرمنده.

برداشت: ما در خواب شب گذشته، از اشک‌هایی که از چشمان‌مان جاری شد به جایی رسیدیم که در آنجا، مسافران خواب شرمنده و خجل به نظر می‌رسیدند.

برداشت: اگر نرگس مستی سرش را پایین بیندازد، اشکالی ندارد؛ زیرا از نگاه پر عتاب او، خود را شرمنده و خجالت‌زده می‌بیند.

برداشت: تو آنقدر زیبا هستی که حتی از آفتاب هم بهتر هستی و از خدا شکر می‌کنم که در برابر زیبایی‌ات خجالت‌زده نیستم.

برداشت: حجاب تاریکی به خاطر آب خضر به وجود آمده که شعر حافظ و طبع لطیفش، مانند آب، را شرمنده کرده است.