غزل شمارهٔ ۳۰۳

برداشت: احساس کردم روح محبت را و بوی دیدار تو را استشمام کردم. بیایید که بوی تو را می‌چشم ای نسیم شمال.

برداشت: ای به زیبایی معشوق، توقف کن و فرود بیا، چرا که صبرم در برابر زیبایی تو از شدت شوق به تنگ آمده است.

برداشت: داستان شب جدایی را فراموش کرده‌ام؛ به خاطر شکرگزاری از این که پرده روز وصل را کنار زده است.

برداشت: بیا که جلوهٔ زیبای چشمانت را با دقت و هنرمندی در ذهنمان تصویرسازی کرده‌ایم.

برداشت: زمانی که دوست در پی دوستی و آشتی است و از من عذرخواهی می‌کند، می‌توانم از ظلم و سختی رقیب در هر شرایطی چشم‌پوشی کنم.

برداشت: در دل من جز تصور لب‌های تو هیچ چیز دیگری وجود ندارد، و هیچ‌کس نباید مانند من در پی خیال‌های بعید و غیرممکن برود.

برداشت: حافظ، شاعر غریب، جانش را به خاطر عشق تو از دست داده است، اما خواهش می‌کند به زمین ما سری بزن که خون ما به حلالی ارزشمند تبدیل می‌شود.