غزل شمارهٔ ۳۰۲

برداشت: ای نسیم شمال، خوش خبر باش! به زودی زمان ملاقات و وصال ما فرا می‌رسد.

برداشت: قصه ی عشق را پایانی نیست...بلکه آن چه پایان می یابد، زبان است که از گفتن باز می ماند

برداشت: سلمی (معشوق) و سلماییان (اهل و اهالی قبیله اش) را چه شد؟ آن همسایگانمان کجاهستند و به چه حالی هستند؟

برداشت: به دنبال روزهایی که خانه در حال آسایش بود، حال آن را از نشانه‌های باقی‌مانده‌اش بپرسید.

برداشت: در جمال ِ کمال به آرزویت رسیده ای(در اوج هستی) ... خدا تو را ببخشد (در محاوره روزمره برای فرزندان می گوییم: خدا به تون ببخشه) ای عین کمال!

برداشت: ای نامه بر دوست، خدا حفظت کند ... مرحبا ... مرحبا، بیا ... بیا

برداشت: محل جشن و میگساری از مهمانان خالی ماند و جام پر از نوشیدنی بی‌کس ماند.

برداشت: در حال حاضر، شب غم و جدایی بر همه جا سایه افکنده است و باید دید که خواب و خیال چه بازتابی از این وضعیت خواهند داشت.

برداشت: ما به هیچ‌کسی غیر از خود نمی‌نگریم؛ آه از این بزرگی و مقام و عظمت!

برداشت: ای حافظ، تا کی باید در عشق و صبر باقی بمانیم؟ ناله و گریهٔ عاشقان خوشایند است، پس بگذار ناله کنیم.