غزل شمارهٔ ۳۰۱

برداشت: ای عزیز دلداری که دل پاره و ریش شده من با لب تو همنشین بود و به قول معروف از سفره همدیگر نمک خورده بودند. حق نگه دار تو باشد که وقت رفتن من رسیده و تو را به خدا می سپارم

برداشت: تو آن جواهرِ باارزش و پاکی هستی که در عالم قدس همه فرشتگان با ذکر خوبی‌هایت تسبیح و ستایش می‌کنند.

برداشت: اگر در خلوص نیت و صداقت خود تردید داری، به آزمایش بپرداز. زیرا هیچ‌کس نمی‌تواند طلاي خالص را به خوبی محک بزند.

برداشت: تو وعده دادی که باید مست شوم تا به تو دو بوسه بدهم ، اما حالا وعده مستی ات از حد گذشت ولی ما دو بوسه را که هیچ حتی یک بوسه هم ندیدیم

برداشت: پستهٔ خندان را باز کن و شکر را به مردم بده؛ از دهان خودت چیزی را به شک و تردید نینداز.

برداشت: اگر به خواسته‌ام نرسم، چرخ روزگار را برهم می‌زنم. من فردی نیستم که از سختی‌ها و مشکلات دنیای سرنوشت خسته شوم.

برداشت: اگر به حافظ اجازه ندهی که به خود ببالد و به دستاوردهایش افتخار کند، ای رقیب، پس از او کمی فاصله بگیر.