غزل شمارهٔ ۳۰۰

برداشت: اگر هزار نفر بخواهند به من آسیب برسانند، نگران نیستم؛ چون تو دوستم هستی و از دشمنان هیچ ترسی ندارم.

برداشت: امید دیدارت، همچنان مرا زنده نگه می‌دارد و اگر این امید نبود، هر لحظه از دوری‌ات از درد جدایی در خطر نابودی هستم.

برداشت: اگر هر لحظه، بوی تو را از باد نشنوم، هر دم از غصه و غم، گریبانم را پاره می‌کنم.

برداشت: آیا ممکن است چشم‌هایم در خواب بروند و از خیال تو دور شوند؟ هرگز! صبر کردن برای دل در جدایی تو بسیار سخت است. چنین چیزی هرگز نخواهد بود.

برداشت: اگر تو مرا جراحتی می‌زنی، خوب است که کسی دیگر دارویی برای درمان داشته باشد و اگر تو زهر می‌کشی، باز هم خوب است که کسی دیگر antidoteی داشته باشد.

برداشت: اگر با شمشیر تو کشته شوم من به حیات جاویدان و ابدی می رسم چرا که روح من اگر فدای تو شود پاک و والا خواهد شد .

برداشت: عنان اسب را به زور نچرخان، چون اگر بخواهی به من حمله‌ور شوی، باید با شمشیر به مقابله بیایی و من در این مبارزه نه سر و دستی دارم، نه وسیله‌ای برای دفاع.

برداشت: هر کسی به اندازه‌ی دانش و آگاهی‌اش تو را می‌بیند و درک می‌کند، بنابراین نمی‌توانی انتظار داشته باشی که همه تو را به طور کامل بشناسند.

برداشت: در نگاه مردم، حافظ به خاطر این‌که بر در خانه‌ات سر می‌گذارد، در دنیا شخصیتی ارزشمند و محترم می‌شود.