غزل شمارهٔ ۲۹۹

برداشت: اگر در می‌گساری، جرعه‌ای از شراب را بر زمین بریزی، از بابت این کار نگران نباش، زیرا اگر کسی از آن بهره‌ای ببرد، تو که ضرری نکرده‌ای.

برداشت: برو و از هر چیزی که داری لذت ببر، در استفاده از آن تردید نکن؛ چون روزگار به ناگاه می‌تواند به سختی برایت تمام شود.

برداشت: به پای تو ای محبوب عزیزم، من در روز سختی هرگز از سر خاک پا نمی‌کشم و همواره به تو وفادار می‌مانم.

برداشت: هر جایگاهی که باشد، چه جهنم، چه بهشت، چه انسان و چه پری، همه اینها در اعتقادات و طریقت‌ها به نوعی خیالی و بی‌اساس به نظر می‌رسند.

برداشت: این بیت اشاره به این دارد که مهندسان آسمانی به گونه‌ای راهی را ایجاد کردند که دیگر راهی زیر زمین وجود ندارد. در واقع، آنها به شکلی پیچیده و استراتژیک چنین مسیری را طراحی کرده‌اند که هیچ دسترسی به منطقه‌ای تحت عنوان دیر مغاک وجود ندارد.

برداشت: فریب زیبایی دختر رز می‌تواند سبب شود که آدمی به راهی نادرست برود و عقلش را برای همیشه از دست بدهد و عاقبت کارش به ویرانی و نابودی برسد.

برداشت: به مسیر میخانه خوش بگذران، ای محبوب. از این دنیا رفته‌ای، اما دعای دوستانت همیشه همراهت باشد و دل پاکت را نیکو نگه دارد.