غزل شمارهٔ ۲۹۸

برداشت: اگر همواره مقام امن و می بی‌نقص و رفیق دلگشایی به آسانی در دسترست باشد، خیلی خوشا به حال تو که موفقیت همین است.

برداشت: یار رفیق ماست و ما که جهانیان و جمله کار جهانیم، اثرمان بر رفاقت یار هیچ است. (مثلا اگر ظاهر ما خوب یا بد باشد، یار باز هم رفیق ما می ماند). دلیل هیچ بودن اثر جهان بر رفاقت یار اینستکه جهان نیز نزد یار که خود همه چیز است، هیچ نیست. پس میشود هیچ بر هیچ. شاعر میگوید من این نکته ظریف را هزاران بار به راستی و حقیقت، متوجه شده ام (که علیرغم خوبی یا بدی من، او رفیق من ماند).

برداشت: متاسفانه، تا به امروز متوجه نشدم که مایه خوشبختی من اینست: پذیرش رفیق بودن یار

برداشت: به جای اینکه به سراغ مشکلات بروی، از زمان فعلی بهره‌برداری کن و به جای نگرانی درباره‌ی آینده، از فرصت‌هایی که هم‌اکنون داری استفاده کن. چرا که زمان به سرعت می‌گذرد و ممکن است کسانی که به دنبال مانع‌تراشی‌اند، فرصت‌ها را از تو بگیرند.

برداشت: بیا که در توبه از لب‌های یاقوتی معشوق و خندهٔ می، داستانی وجود دارد که عقل نمی‌تواند آن را تصدیق کند.

برداشت: اگرچه موهای میانت به زیبایی شواهد نمی‌رسد، اما این خیال عمیق و دقیق، خاطر من را خوشحال می‌کند.

برداشت: آن لذتی که تو در عمق وجودت داری، قابل مقایسه با هیچ‌یک از هزاران اندیشه عمیق نیست.

برداشت: اگر اشک من به رنگ عقیق درآمد، جای تعجب نیست؛ چون نشان عشق تو مانند عقیق برجسته و زیباست.

برداشت: او با خنده گفت که من تحت تاثیر حال و هوای تو هستم و ببین چگونه تا چه اندازه من را در وضعیت احمقانه‌ای قرار می‌دهد.