غزل شمارهٔ ۲۹۵

برداشت: در سپیده دم، به خاطر عطر خوش گلستان، لحظه‌ای در باغ نشستم تا مانند بلبل زار-زار، دلم را آرام کنم.

برداشت: به زیبایی گل سرخ خیره شده بودم که در شب تاریک مانند چراغی روشن می‌درخشید.

برداشت: آنچنان به زیبایی و جوانی خود متکبر است که دل بلبل از شوق و شادی به هزاران نوع خوشحالی مشغول است.

برداشت: نرگس زیبا با حسرتی بزرگ گلبرگ‌هایش را دراز کرده و لاله، از درد عشق، اشک می‌ریزد و در دلش زخم‌های زیادی دارد.

برداشت: سوسن زبانش را از برای سرزنش همچو تیغ کشیده است و شقایق به مانند مردم سخن‌چین دهان گشاده است.

برداشت: انسانی همچون باده‌نوشان، در دستش پیاله‌ای دارد و فردی دیگر مانند ساقی، نوشیدنی را در کف گرفته است.

برداشت: از زندگی و جوانی لذت ببر و آنها را غنیمت بشمار، زیرا روزی می‌رسد که دیگر فرصت‌های مشابه به تو نمی‌رسند و باید از لحظات بهره‌برداری کنی.