غزل شمارهٔ ۲۹۲

برداشت: به عظمت و قدرت و شکوه شاه شجاع قسم می‌خورم که برای مال و مقام با هیچ‌کس درگیر نیستم.

برداشت: شراب خانگی‌ام را بیاور؛ چون دوست و رفیق باده‌نوش من به مهمانی آمده است و دیگر نیازی به توبه و خداحافظی نیست.

برداشت: خداوند را با شراب، لباس روحانی‌ام را شسته و تمیز کنید، زیرا من از این شرایط بوی خوبی احساس نمی‌کنم.

برداشت: ببین که چگونه کسی که از احساساتش می‌رقصد، در حالی که به ناله‌ی چنگ گوش می‌دهد، به خاطر این که تو اجازه نداشتی به شنیدن و درک این آهنگ بپردازی.

برداشت: به عاشقان خود نگاهی بینداز و به خاطر این نعمت سپاسگزار باش که من به عنوان خدمتگزار و غلام تو، تو را به عنوان پادشاهی که مورد اطاعت است، می‌شناسم.

برداشت: ما به خاطر نوشیدن یک جرعه از جام تو بسیار تشنه‌ایم، اما جرات نمی‌کنیم و هم‌چنین دل را به دردسر نمی‌اندازیم.

برداشت: چهره و پیشانی حافظ را از خاک سرای بزرگی شاه شجاع جدا نکنید.