غزل شمارهٔ ۲۸۸

برداشت: در کنار آب و در سایه درخت بید، جایی مناسب برای نوشتن شعر و داشتن یاری خوب است. دلبری شیرین و ساقی با سلیقه، فضا را زیباتر می‌کند.

برداشت: هان،‌ ای کسی که بخت با تو مساعد و ارزش وقت را به خوبی می‌شناسی، این عیش و عشرت و شادی برتو گوارا باد که ایام به کام توست.

برداشت: به آن کسی که بار عشق و محبت دلبری را بر دل دارد بگو که تا چشم نخورد، اسپند دود کند که سود و سرمایه‌ای خوب دارد.

برداشت: اندام عروس طبع و قریحه خود را از اندیشه بدیع و نو آرایش می‌دهم، شاید بر اثر بازی ایام، معشوقی زیبارو به چنگ من افتد..

برداشت: در شب مهتابی که روشنی‌بخش دل و جان است و در کنار چمن و لاله‌زاری باصفا، همنشینی با دوستان را قدر بدان و بهره خود را از عیش و نوش بگیر

برداشت: در جام چشم‌های ساقی، شرابی موج می‌زند که با عقل از در مستی و ستیز در می‌آید و حالت بی خبری و سرخوشی به‌دست می‌دهد..

برداشت: ای حافظ، عمرت به بی‌خبری سپری شد، با ما به میخانه بیا تا ساقیان زیباروی خوش مشرب به تو راه زندگی خوب را بیاموزند..