غزل شمارهٔ ۲۸۷

برداشت: ای تو که همه‌ی زیبایی‌های تو دل‌چسب و هر جایی از تو خوشایند است، من از ناز و زیبایی شیرین‌زبان تو بسیار خوشحالم.

برداشت: وجود تو مانند گلبرگ تازه‌ای است که لطافت خاصی دارد و همچون سروهای باغ بهشتی، زیبایی و خوشه‌عطر هستی تو را در بر گرفته است.

برداشت: زیبایی و روش نازنین تو دل‌فریب است، نقش و نگار صورتت دلنشین، چشم و ابروی تو زیبا و قد و قامتت دلخواه و خوشایند است.

برداشت: سرزمین خیال من به زیبایی تو آراسته است و بوی خوش زلف‌های تو، دل مرا شاداب و خوشبخت می‌کند.

برداشت: در مسیر عشق، با وجود تمام مشکلات و سختی‌ها، من به خاطر عشق تو، دلخوشی‌های خود را حفظ کرده‌ام.

برداشت: نمی‌دانم چگونه شکرگزاری کنم برای زیبایی چشمانت، زیرا آن‌ها به گونه‌ای عجیب و دلربا هستند که درد و رنج من را فراموش می‌کنم و باعث می‌شوند دردهایم به راحتی قابل تحمل شوند.

برداشت: در جستجوی عشق، با اینکه خطرات زیادی از هر طرف وجود دارد، اما حافظ بی‌دل با شوق و اشتیاق به دنبال تو می‌رود و از این راه خوشحال است.