غزل شمارهٔ ۲۸۵

برداشت: در زمان پادشاهی که به نیکی رفتار می‌کرد و تهمت‌ها را می‌پوشاند، حافظ از آنجا رفت و به شراب نوشی پرداخت.

برداشت: یک صوفی در گوشه‌ی صومعه نشسته بود و هنگامی که به تماشای محتسب (محتسب، ناظر بر رفتار مردم و موازین شرعی) پرداخت، دید که او در حال حمل خمر (شراب) بر دوش خود است.

برداشت: صبح زود از یک پیر مِی‌فروش درباره وضعیت شیخ و قاضی و شراب‌خواری یهودیان سوال کردم.

برداشت: گفت :هرچند تو محرمی به اسرار ولی این سخن ها گفتنی نیستن و توهم حجاب این اسرار نگه دار و می بنوش

برداشت: بیداری و شادابی بهار فرا می‌رسد و دیگر نشانی از زیبایی‌ها و لذایذ وجود ندارد. باید به این فکر بیفتیم که غم و اندوه، به حالتی غیرقابل تحمل رسیده و دل را به شدت می‌آزارد.

برداشت: عشق، فقر، جوانی و بهار تازه است. از تو خواهش می‌کنم که عذر من را بپذیری و گناهم را تحت پوشش کرم و لطف خود قرار دهی.

برداشت: چقدر می‌خواهی مانند شمع صحبت کنی؟ خواسته‌ات به دست آمده، ای عاشق، سکوت کن.

برداشت: ای پادشاه زیبایی و معنا، که هیچ کس هیچ‌جا مانند تو را ندیده و هیچ گوشی صدای تو را نشنیده است.

برداشت: به اندازه‌ای بمان که چهره‌ات زیبایی و خوشبختی جوانی‌ات را از سرنوشت قدیمی و ناکامی‌های گذشته به نمایش بگذارد.