غزل شمارهٔ ۲۸۴

برداشت: دیشب در میخانه صدایی از غیب مرا گفت که گناهان را می‌بخشند شاد باش و می بنوش!

برداشت: لطف و رحمت الهی همه‌چیز را درست خواهد کرد و مژده و خبر خوش بخشش را سروش می‌رساند.

برداشت: این عقل نادان را به میخانه ببر تا می ناب و سرخ‌، او را گرم و زنده کند!

برداشت: اگرچه وصال او را به کوشش و تلاش نمی‌دهند اما ای دوست، هرچه می‌توانی تلاش کن.

برداشت: لطف و مهر خدا بیشتر از گناهان ماست؛ راز سربسته را چه‌کسی می‌داند؟ پس باید خاموش گشت!

برداشت: من برای بندگی یار هستم و سجده‌گاه من، خاک در میکده است.

برداشت: رندی حافظ گناهی نابخشودنی نیست؛ وقتی‌که کار او در دست پادشاه بخشش‌گر عیب‌پوش است.

برداشت: داور دین و شاه شجاع، آن کسی است که روح‌القدس را به ایستادگی در برابر فرمانش واداشته است.

برداشت: ای خداوند بزرگ، آرزوهای او (شاه شجاع) را برآورده کن و او را از آسیب‌های چشم‌های بد محافظت فرما.