غزل شمارهٔ ۲۸۳

برداشت: در صبحگاهی، خبری از جانب غیب به من رسید که دورِ شاه شجاع است، پس دلیرانه می‌نوش.

برداشت: افراد با دانش و آگاهی در حال دور شدن از می بودند و در حالی که چیزی نمی‌گفتند، هزاران حرف و نکته در ذهنشان می‌گذشت.

برداشت: با صدای چنگ، آن داستان‌ها را روایت کنیم که از درون سینه‌ام به خاطر پنهان بودنشان در حال جوشیدن است.

برداشت: بیایید در کنار معشوق، شراب خانگی بنوشیم و با صدای شاداب و خوشحالی لحظات را جشن بگیریم.

برداشت: امام شهر که همواره سجاده‌اش را به نشانه زهد و پرهیزگاری همراه خود داشت دیشب چون در مصرف شراب افراط کرده بود و بدحال شده بود بر روی دوش مردم حمل می‌شد.

برداشت: ای دل، می‌خواهم تو را به سوی نجات هدایت کنم؛ اما نه به گناه و عیاشی افتخار کن و نه زهد و تظاهر به دینداری را به دنیا بفروش.

برداشت: جایی که نور و تجلی خداوندی وجود دارد، به شناخت و نزدیکی شاه حقیقت وابسته است. اگر به دنبال نزدیکی به او هستی، باید در پاکی نیّت و هدف خود تلاش کنی.

برداشت: جز ستایش عظمت او چیز دیگری نگو و نخوان، زیرا فقط دلش از رازهای پیام فرشتگان آگاه است.

برداشت: حکما و حکمرانان می‌دانند که چه کارهایی برای کشور و ملت مفید است، اما تو، حافظ، که در گوشه‌ای نشسته‌ای و به فقر و زهد خود مشغولی، نباید نگران این مسائل باشی و خود را درگیر کُن.