غزل شمارهٔ ۲۸۲

برداشت: شکایت از معشوقی دارم که با دل سنگین و زیبای خود، تمام آرامش، صبر و حواسم را از من گرفته است.

برداشت: دختری چابک و زیبا با موهای بلند و صورت ماهرانه که لباسی سنتی به تن دارد.

برداشت: از شدت شوق و عشق او، مانند دیگی که روی آتش گذاشته شده و دائم در حال جوشیدن است، من هم همیشه در حال هیجان و اضطراب هستم.

برداشت: وقتی آرامش پیدا می‌کنم و احساس راحتی می‌کنم که مثل پیراهنش او را به آغوش کشم

برداشت: اگرچه استخوان‌هایم به مرور زمان فرسوده و از بین بروند، اما عشق و محبت تو هرگز از وجودم فراموش نخواهد شد.

برداشت: بر و روی و قد و بالایش، دل و ایمان من را گرفته

برداشت: دوا و شفای تو ای حافظ، در رسیدن به کام یار است