غزل شمارهٔ ۲۸۱

برداشت: خداوندا، این گل ناز و خندان که به من سپردی، حالا آن را به تو می‌سپارم تا از چشم حسودان و بدخواهانی که دور و برش هستند، حفظ شود.

برداشت: هرچند که از مسیر وفا به دوری‌های بسیاری رفته، اما باد بلا و ناپایداری‌های فلک از روح و جسم او دور است.

برداشت: اگر به خانه‌ی سلمی برسی، ای نسیم صبح، برایم امید دارم که پیامی از من به او برسانی.

برداشت: به خاطر ادب و نزاکت، از آن موهای سیاه که جایگاه قلب‌های عزیز است، دوری کن و به آن آسیب نزن.

برداشت: دل من به خاطر زیبایی‌های تو، حق وفاداری دارد. پس باید این موهای خوش‌بو و عطرآگین تو را محترم بشماری.

برداشت: در جایی که به خاطر یاد لب آن محبوب مشروب می‌نوشند، افرادی نادان و بی‌خبر از خودشان مست هستند.

برداشت: هر کسی که در میخانه به فریب مشغول شود، نباید به جمع‌آوری مال و ثروت بپردازد؛ زیرا پس از نوشیدن این آب، باید تمام آمال و آرزوهای خود را بر باد بدهد.

برداشت: هر کسی که از غم و ناراحتی عشق می‌ترسد، نمی‌تواند به راحتی دل و قدم ما را بپذیرد، یا لب و زبان ما را درک کند.

برداشت: شعر حافظ در حقیقت ترکیبی از عشق و دانش است. باید به وجود او و زیباترین کلماتش تبریک گفت که دل را به سمت خود جذب می‌کند.