غزل شمارهٔ ۲۸۰

برداشت: زمانی که نسیم به خورشید تابناکش وزید و زلف‌هایش را به هم ریخت، جانش دوباره جوان شد و در هر بخشی از زندگی‌اش، تازه‌تر شد.

برداشت: کجاست کسی که با او صحبت کنم و بگویم دل چه دردهایی را از جدایی‌اش تحمل می‌کند؟

برداشت: دنیا به زیبایی گل ورق‌هایی از چهره تو ساخته است، اما به خاطر حیا و شرم تو آن را در غنچه پنهان کرده است.

برداشت: تو در خواب به سر می‌بری و هنوز نتوانسته‌ای مرزی برای عشق پیدا کنی. چه خوب است این مسیر که هیچ‌گاه پایان ندارد.

برداشت: آیا زیبایی کعبه به گونه‌ای است که باید از مسافران عذرخواهی کند، وقتی که جان‌های عاشق در میان بیابانش جان داده‌اند؟

برداشت: کسی که در این اوضاع آشفته و غم‌انگیز دلشکسته به سر می‌برد، چه کسی می‌تواند نشانه‌ای از محبت یوسف دلش را نشان دهد؟

برداشت: می‌خواهم آن موی زیبای او را بگیرم و به دستش بسپارم، چرا که حافظ بی‌دل از نیرنگ و زیبایی‌های او سوخته است.