غزل شمارهٔ ۲۷۸

برداشت: می‌خواهم نوشیدنی تلخی داشته باشم که سرمستم کند و به من قدرت بدهد تا بتوانم برای لحظه‌ای از این دنیای پر از درد و اضطراب فاصله بگیرم.

برداشت: زندگی دنیا، که به انسان‌دوستی وابسته نیست، طعم شیرینی آسایش را به کسانی که به طمع و آز دلبسته‌اند نمی‌دهد. ای دل! از تلخی و درد آن رها شو.

برداشت: بیارید شراب که دیگر نمی‌توان به فریب‌های آسمان اعتماد کرد. در فراغ زهرهٔ زیبا و جنگاور مریخ، تنها دلخوشی ما همین شراب است.

برداشت: اسلحه و دام صیادان را کنار بگذار و جام جمشید را بردار، چون من این سرزمین را پیموده‌ام و نه بهرام در اینجا است و نه نشانه‌ای از او.

برداشت: بیایید تا در شراب زلال شما رازهای دنیا را برایتان فاش کنیم، به شرطی که این رازها را به کسانی که دل و دیده‌شان به حقیقت باز نیست، نگوید.

برداشت: نگاه کردن به درویشان نشان‌دهنده‌ی کاستی بزرگ نیست؛ سلیمان با همه‌ی عظمت و شکوهش، چشمانش به حشره‌ای کوچک هم توجه داشت.

برداشت: ابروی معشوق به قدری زیبا و جذاب است که حتی حافظ هم نمی‌تواند در برابر آن تسلیم شود، اما با این حال خنده‌اش به خاطر ناتوانی‌اش در مقابله با این زیبایی است.