غزل شمارهٔ ۲۷۷

برداشت: عاشق چون بلبل فقط به این فکر می‌کند که معشوق چون گل با او یار شده. اما معشوق در اندیشه است که حالا چگونه با او بازی و عشوه‌گری کند.

برداشت: دلربایی که فقط عاشق کشی نیست. بلکه مِهتر و بزرگ کسیست که به فکر کِهترش باشد.

برداشت: به جاست اگر دل خون شود از این ضرر و زیانی که بازارش را بر هم زده. (سفال شکستن کنایه است از بی ارزش کردن)

برداشت: بلبل به خاطر زیبایی و نعمتی که از گل گرفته، سخن گفتن را یاد گرفته است. اگر این نعمت نبود، این همه شعر و نغمه‌ای که در صدایش هست، وجود نداشت.

برداشت: ای کسی که در کوچه‌ی محبوب ما می‌گذری( کوچه‌ای تنگ و پر پیچ و خم است) بدان که زیبایی معشوق ما چنان مسحور کننده است که چشم از او بر نخواهی گرفت و در حیرانی تماشای او دیوار را نخواهی دید و سرت را آسیب میزنی.

برداشت: خدایا ناجی موعود را به سلامت دار.

برداشت: هرچند که گفتگو درباره سلامتی و آرامشت برای تو دلنشین است، اما باید بدانی که عشق واقعی ارزش بیشتری دارد و نباید آن را فراموش کنی.

برداشت: صوفی که با خوشحالی کلاهش را کج کرده، وقتی دو جام دیگر می‌نوشد، دستارش به هم می‌ریزد و نامنظم می‌شود.

برداشت: دل حافظ که به دیدن تو عادت کرده و به عشق تو بزرگ شده است، نازک‌سرشتِ وصال است، پس او را آزار نده.