غزل شمارهٔ ۲۷۶

برداشت: اگر باغبان می‌خواهد پنج روز با گل صحبت کند، باید در برابر زحمات و رنج‌های غیبت خارها صبر کند، مانند بلبل که صبوری می‌کند.

برداشت: ای دل، در دام زلف او نچسب و غم نخور، چون مرغ زیرک وقتی به دام می‌افتد، باید تحمل کند.

برداشت: کسی که دارای روحی آزادی‌خواه و منحصر به فرد است، نیازی به مصلحت‌سنجی ندارد. برای اداره امور مهم کشوری، باید به فکر دوراندیشی و تأمل باشد.

برداشت: تکیه کردن فقط بر تقوی و دانش در مسیری که باید طی کرد، نادرست است. حتی اگر فردی هنرهای زیادی داشته باشد، برای موفقیت در این راه باید به توکل و اعتماد هم اتکا کند.

برداشت: با این زلف و چهره، کسی را که زیبایی یاسین و جعد سنبل را ببیند، نمی‌توان به تماشای دیگران ترغیب کرد.

برداشت: این دل شیدا و سرگشته باید زیبایی‌های نرگسِ دل‌ربا را ببیند و از ناز او لذت ببرد، همچنین به زیبایی و جذابیت آن موی گندم‌گون نیز توجه کند.

برداشت: ای ساقی، تا چه زمانی در نوشاندن شربت به تاخیر می‌افتی؟ وقتی که عشق و عاشقانه‌گی در میان است، باید پیوسته و مکرر این کار را انجام دهی.

برداشت: چرا حافظ بی مطرب و ساز، باده نمی‌نوشد؟ چرا عاشق‌های بی‌نوا و مسکین اینقدر تجمل‌خواه هستند؟!