غزل شمارهٔ ۲۷۵

برداشت: صوفی، یک گل بچین و با خارهایش آن را تزئین کن، و این زهد و سخت‌گیری بی‌روح را با شراب خوشمزه مزین کن.

برداشت: در مسیر عشق و هنر، از افراط و خریدار بودن دوری کن. به جای درگیر شدن در ذکر و عبادت، از لذت شراب و عاشقی بهره ببر.

برداشت: می‌توان گفت که زهد و پرهیزکاری شدید دست‌کم در یک محیط شاداب و پر از زندگی، مانند بهار و فضای خوشبو و دل‌انگیز باغ‌ها، کمتر مورد توجه قرار می‌گیرد و آنچه که در این فضا اهمیت دارد، زیبایی و لذت‌هایی است که طبیعت به انسان هدیه می‌دهد.

برداشت: من به راهی می‌روم که با شراب سرخ آمیخته است، ای محبوب عاشقان، خون من را در چاه زخم‌های یار قرار بده.

برداشت: خداوندا، در زمان شکفتن گل‌ها، خطای بندت را ببخش و این داستان را به زیبایی سرو کنار جویبار واگذار کن.

برداشت: ای کسی که به مقصد و آگاهی رسیده‌ای، از آن دریای بیکران، اندکی از علم و معرفت را به من، که انسانی ناچیز و حقیر هستم، عطا کن.

برداشت: ما به خاطر اینکه چشمان تو زیبایی بت‌ها را ندید، از خداوند بخواه که ما را ببخشد و به ما لطف کند.

برداشت: ساقی، وقتی که شاه صبحگاهی شراب می‌نوشد، بگو که جام طلایی را به حافظ شب‌زنده‌دار بده.