غزل شمارهٔ ۲۷۲

برداشت: برگرد و مونس دلِ پریشان من باش و به این روح سوخته، رازی‌های پنهان را بشناسان.

برداشت: از آن می که در میکدهٔ عشق به فروش می‌رسد، به ما دو یا سه جام بده و بگو که زمان رمضان است.

برداشت: اگر در لباس زهد و تقوی دلت را آتش بزنی و تغییر و تحول ایجاد کنی، باید تلاش کنی و در جمع نیکان و رندان زمانه خود را نشان دهی.

برداشت: دلبر گفت: من به تو خیلی دلواپس هستم. اما حالا به سلامت می‌رسم، تو هم نگران نباش.

برداشت: دل من به خاطر آرزوی آن گوهر شیرین به خون آمده است، ای درِ محبت، با همان نشانه و علامت باقی بمان.

برداشت: بگذار تا غم و اندوه بر دلش ننشیند، ای سیل اشک که از پشت نامه به راه افتاده‌ای.

برداشت: حافظ به ما می‌گوید که اگر آرزوی دیدن حقایق و زیبایی‌های جهان را داریم، باید در ذهن و تصور خود به جایگاه آصف بن برخیا، وزیری بزرگ و دانا در زمان جمشید، برویم. یعنی برای درک و بینش عمیق، لازم است به جایگاه‌های بزرگ و معنوی فکر کنیم و به آن دست یابیم.