غزل شمارهٔ ۲۷۱

برداشت: من از زلف سیاه او چنان گلایه‌مندم که نپرس. چون به قدری از او بی‌قرار و آشفته‌ام که واقعا نمی‌توانی بپرسی.

برداشت: هیچ‌کس به امید وفای دیگران، دل و ایمان خود را ترک نکند، زیرا من از اینکه چنین کرده‌ام، آن‌قدر پشیمانم که نپرسید.

برداشت: من برای یک جرعه‌ی خوشی که برای کسی دردسر ایجاد نمی‌کند، زحمتی می‌کشم از مردم جاهل، پس از آنها چیزی نپرس.

برداشت: ای زاهد، از ما با سلامت بگذر، زیرا این میِ سرخ رنگ جان و دین را از دست می‌برد، بنابراین نپرس که چگونه.

برداشت: این بیت به مفهوم گفت‌وگوها و بحث‌ها در مسیری اشاره دارد که ممکن است در آن، جان انسان فدای امور ظاهری و دنیوی شود. در اینجا، نوید می‌دهد که هر کس فریاد و اعتراض خود را دارد و به نوعی در حال ابراز وجود است، اما نباید به آنچه از دیگران می‌پرسند یا ادعا می‌کنند توجه کرد. در واقع، باید از درون خود پیگیر حقیقت و معنا بود و در عین حال، دقت کرد که افکار و عقاید دیگران انسان را به انحراف نبرد.

برداشت: به زهد ورزی و ایمنی از بلای عشق میل داشتم، اما آن نرگس دیده ی فتنه‌انگیز چنان کرشمه ای میکند و دل میبرد که از حد پرسش فراتر است.

برداشت: به ستاره‌ها گفتم که حال و روزم را بپرسم، آن‌ها پاسخ دادند که درگیر بازی و چالش زندگی هستند و بهتر است از من حال من را نپرسی.

برداشت: از او پرسیدم که زلف چه کسی را خونین کردی؟ او جواب داد: حافظ، این داستان خیلی طولانی است و به قرآن قسم، نپرسید.