غزل شمارهٔ ۲۷۰

برداشت: من در عشق دچار زخم‌های عمیق شده‌ام که نیاویز بپرسی و از تلخی جدایی تجربه‌هایی داشته‌ام که باز هم نیاویز سوال کنی.

برداشت: من در دنیا بسیار سفر کرده‌ام و در نهایت به دلبری دست یافته‌ام که هیچ‌کس را از آن باخبر نکن.

برداشت: چنان اشک‌هایم به یاد آن یار جاری است که هیچ چیزی نمی‌تواند این احساس را توصیف کند.

برداشت: من به طور مستقیم از خودش سخنانی را شنیده‌ام که بهتر است از آنها سوال نکنی.

برداشت: چرا به طرف من می‌آیی و چیزی نمی‌گویی؟ من لبان زیبا و دلنشینی را بوسیده‌ام که بهتر است از آن سوال نکنی.

برداشت: بدون تو در خانهٔ فقیرانه‌ام دردهایی را تحمل کرده‌ام که نمی‌توانی تصور کنی.

برداشت: در مسیر عشق، به مرحله‌ای رسیده‌ام که نمی‌توانی از آن بپرسی، مانند حافظ که ناگهان احساس غریبی دارد.