غزل شمارهٔ ۲۶۷

برداشت: ای نسیم صبا، اگر از کنار رود ارس عبور کردی، بر خاک آن سرزمین بوسه بزن و نفس خودت را از هوای آنجا عطرآگین کن

برداشت: خانه‌ی معشوق که هر لحظه از آن ما صد سلام بر آنجا باشد پرشور و به رونق است وصدای زنگ قافله ها در هر لحظه به گوش میرسد

برداشت: با عشق و محبت، آن محبوب را ببوس و سپس با دل‌تنگی و ناله بگو که از جدایی‌ات می‌سوزم و ای مهربان، به فریاد من برس.

برداشت: من نظرات مشاوران را شنیده‌ام، اما اینقدر درد و رنج ناشی از جدایی را تجربه کرده‌ام که این خود، بزرگ‌ترین درس برای من است.

برداشت: در شب‌های پرشکوه، به خوشی و شادی بپرداز و می بنوش، زیرا در مسیر عشق، شب‌زنده‌داران با حال و هوای خود، تجارب و آشنایی‌های ویژه‌ای دارند که به خوبی با آن آشنا هستند.

برداشت: ای دل! عشق بازی کردن کار ساده‌ای نیست. باید به دقت و با آگاهی عمل کنی، چرا که عشق مثل میدانی است که نمی‌توان آن را با هوس و تمایلات سطحی بازی کرد.

برداشت: دل با میل و اشتیاق خود را به معشوق می‌سپارد و جانش را به چشمان زیبای او می‌دهد، هرچند که افراد آگاه به این راحتی اختیار خود را به کسی نمی‌دهند.

برداشت: در سرزمین شیرین، طوطیان خوشحال و راضی هستند، اما مگس بیچاره از حسرت و غصه سرش را به دیوار می‌کوبد.

برداشت: اگر نام حافظ از زبان دوست بگذرد و به حضرت شاه برسد، همین برای من کافی است.