غزل شمارهٔ ۲۶۶

برداشت: دل من از شخصی که جذاب و سرمست‌کننده است و وعده‌های دروغ و رفتارهای مکارانه‌اش به شدت آشفته و نگران است.

برداشت: فدای پیراهن پاره و زیبای دختران ماهرو شوم، حتی اگر برای این کار هزار لباس پرهیز و تقوا داشته باشم.

برداشت: با خود تصویری از خال تو را به خاک می‌برم، تا اینکه به خاطر این خال، خاک من شود آمیخته به عطر و یاد تو.

برداشت: فرشته‌ای که نماد عشق است، نمی‌داند عشق چه احساسی دارد. ای ساقی، لطفا یک جام و کمی گلاب به زمین بریز.

برداشت: پیاله‌ای را کنار قبرم بگذارید، تا در صبح قیامت با نوشیدن شراب، از نگرانی روز رستاخیز رهایی یابم.

برداشت: من به درگاه تو آمدم، در حالی که خسته و بی‌چاره‌ام. تنها چیزی که به آن امیدوارم، محبت و ولایت توست و هیچ چیز دیگری به کمکم نمی‌آید.

برداشت: بیا که دیروز صدای میخانه به من گفت که در حالت آرامش و رضا قرار بگیر و از سرنوشت فرار نکن.

برداشت: بین عاشق و محبوب هیچ مانعی وجود ندارد، اما تو خود، موانع وجودی‌ات هستی. حافظ، از این حجاب‌ها و بی‌خودیت فاصله بگیر.