غزل شمارهٔ ۲۶۵

برداشت: هنوز از آرزوی می و خوشی تو به خواسته‌ام نرسیده‌ام و همچنان در انتظار جرعه‌ای از شراب لعل رنگ تو هستم.

برداشت: در روز اول، عشق تو تمام وجودم را در بر گرفت و نمی‌دانم این داستان عشق به کجا خواهد انجامید و سرانجام من چه خواهد شد.

برداشت: ای ساقی، یک جرعه از آن آبی که رنگش شبیه به آتش است به من بده، چرا که من هنوز در میان عاشقان او ناپخته و خام هستم.

برداشت: شبی، به اشتباه گفتم که زلف تو بوی مشک را می‌دهد، اما هر لحظه تیغی از موهای تو بر بدنم می‌زند و هنوز هم احساس می‌کنم.

برداشت: نور روی تو در تنهایی‌ام دیده می‌شود، هر لحظه مانند سایه‌ای که بر در و بامم می‌افتد، آفتاب می‌رود.

برداشت: روزی نام من به طور اتفاقی بر زبان محبوبم آمده است و هنوز هم بوی جان و روح را به دل‌سوزان می‌دهد.

برداشت: در آغاز، ساقی با لب‌های قرمز خود به ما جرعه‌ای از شراب داد که من هنوز تحت‌تأثیر آن شراب هستم و مدهوش آن لحظه‌ام.

برداشت: ای کسی که گفتی جانت را فدای من کن تا آرامش یابی، من جانم را به غم‌های تو سپردم، اما هنوز آرامشی ندارم.

برداشت: حافظ داستان گرانبهایی را نوشته است، اما هر لحظه از نوشته‌هایش، جان و حیات آغازین خود را از دست می‌دهد و به تدریج محو می‌شود.