غزل شمارهٔ ۲۶۴

برداشت: بیا و در کاسه زر‌، باده شادی‌بخش بریز پیش از آنکه کاسه سر ما پر از خاک گردد.

برداشت: عاقبت ما مردن و پیوستن به مردگان است پس الان به‌فکر این باش که غوغایی و شوری به‌پا کنی که در جهان بپیچد.

برداشت: چشم‌ آلوده و ناپاک هرگز روی معشوق را نخواهد دید؛ او را در آینه زلال (دل پاک) ببین.

برداشت: به جان سرسبز و شاد تو، ای سرو خوش‌قامت من؛ که وقتی درگذشتم و مُردم به دیدار مزار من بیایی.

برداشت: سر زلف بافته تو همچون مار، دل ما را زخمی‌کرد پس با بوسه‌ای (یا کلامی) ما را شفا ببخش.

برداشت: خود می‌دانی که این دنیا بی‌وفاست و پایدار نیست؛ پس عمر را صرف شادی و می‌گساری کن.

برداشت: چشمانم را با اشک‌، غسل دادم و پاک‌کردم زیرا اهل سلوک و طریقت می‌گویند اول پاک شو، سپس لایق دیدار شو.

برداشت: خدایا آن زاهد خودپرست که جز عیب‌جویی کاری نکرد ( و دل‌ها را شکست) دود یک آه (دل‌شکستگان) را در آینه ادراک او بینداز.

برداشت: همچون گل، از نسیم عطر خوش یار، گریبان چاک کن ای حافظ، و جامه را در پای آن سرو روان بینداز. (جامه قبا کردن‌: گریبان چاک کردن)