غزل شمارهٔ ۲۶۳

برداشت: بیایید و کشتی ما را در آب‌های شراب به حرکت درآورید و شور و هیجان را در دل پیر و جوان ایجاد کنید.

برداشت: ای ساقی، مرا غرق در شراب کن (شراب بسیار بده)، چرا که گفته‌اند کار خوب کن و در آب بیندازد (اشاره به تو نیکی کن و در دجله انداز ...).

برداشت: از محل میخانه بازگشته‌ام و از راه غلطی که رفته‌ام، تو مرا با لطف خود به راه درست هدایت کن.

برداشت: مقداری از آن شراب خوش رنگ و خوشبو بیاور و در جام بریز که آتش حسد و ناکامی را در دل گل سرخ بیفکند.

برداشت: اگرچه من در حال مستی و گیجی هستم، اما تو هم لطفی کن و نظری به دل آشفته‌ام بیانداز.

برداشت: اگر در نیمه شب بخواهی که آفتاب ظاهر شود، باید بر چهره دختر زیبای رَز پرده‌ای بگذاری.

برداشت: به آرامی و با صبر از من خداحافظی کنید، زیرا وقتی که روز مرگ من فرا برسد، می‌خواهم در میکده و در میان شراب دفن شوم.

برداشت: چون مصیبت‌ها و سختی‌های زندگی به حافظ رسید، دل تو باید به سمت دلی پر از خشم و ناراحتی برود و مشکلات را مثل شهابی بر سر خودت بیندازی.