غزل شمارهٔ ۲۶۱

برداشت: بیا تا در دل دردمند من، زنده شود بیا تا تن مرده من دوباره جان بیابد

برداشت: بیا که دوری تو چنان چشمانم را بست که امید گشایش فقط در وصال دوباره توست.

برداشت: غمی که چون سیاهی، دل را فراگرفته‌است و آن را روی روشن تو دوباره نورانی کند.

برداشت: هر چه به دلم می‌نمایم بجز خیال روی زیبای تو را نمی‌خواهد.

برداشت: مانند آن مثل که گفته‌اند که شب آبستن حوادث روز بعد است شب‌ها بیدار می‌مانم و ستارگان را می‌شمارم تا روز بعد چه شود.

برداشت: بیا که بلبل طبع حافظ به آرزوی دیدن گلبن وصال تو شعر می‌سراید.