غزل شمارهٔ ۲۶۰

برداشت: ای سرو زیبای دلربا که با ناز و elegance خود می‌چرخانی، عاشقان به خاطر زیبایی تو هر لحظه سرشار از نیاز و تمنا هستند.

برداشت: خوشا به حال چهره زیبایت که از ابتدای آفرینش برای قامت بلندت، لباس زیبایی دوخته‌اند.

برداشت: کسی که بوی خوش زلف تو را می‌خواهد، باید مانند عود باشد که وقتی بر آتش می‌افتد، بسوزد و خود را به نمایش بگذارد.

برداشت: پروانه به خاطر شمع دلش می‌سوزد، اما بدون زیبایی تو، دل من نیز به شدت می‌سوزد و در آتش می‌گدازد.

برداشت: صوفی که مدت‌ها از نوشیدن شراب دست کشیده بود، شب گذشته وقتی دوباره درب میخانه را دید، عهد و پیمانش را شکست.

برداشت: هرچند دیگری به من بی‌احترامی کند، اما ارزش من کاهش نمی‌یابد؛ چرا که حتی اگر مرا به شدت مورد حمله قرار دهند، همچنان کیفیت و ارزش خود را حفظ می‌کنم.

برداشت: دل که در پیرامون کعبهٔ زیبایی تو می‌گردد، وقتی به حقیقت این عشق و زیبایی دست می‌یابد، دیگر دلش هیچ‌گونه آرامش و سکون ندارد و به حجاز (مکه) فکر نمی‌کند.

برداشت: هر لحظه که از غم چشمانم اشک می‌ریزد، دیگر نیازی به وضو گرفتن نیست. زیرا وقتی ابروی تو بالای سرم نیست، نماز من هیچ اعتباری ندارد.

برداشت: وقتی که میگساری دوباره بر سر خمره آمد و در حال رقص و شادی بود، حافظ یادش افتاد که شب گذشته از لب ساقی رازهایی را شنیده بود.