غزل شمارهٔ ۲۵۹

برداشت: من کسی هستم که برای دیدن دوست دوباره چشم گشودم. حالا نمی‌دانم چطور از تو، ای یاری‌دهنده و لطف‌کار، تشکر کنم.

برداشت: اگر به سختی و مشکل نیاز داری، از غبار و مشکلات روی برمت نگردان. زیرا آن چیزی که تو به دنبالش هستی، همان خاکی است که در آن نیاز تو برآورده می‌شود.

برداشت: ای دل، از دشواری‌های راه معنوی ناامید نشو، چرا که کسی که در این سفر قدم می‌زند، به چالش‌ها و ناملایمات فکر نمی‌کند.

برداشت: اگر عاشق با خون دل طهارت نگیرد ( کنایه از سختی کشیدن )، پس عاشق نمی‌تواند به گفته‌ی پیشوای عشق، نماز واقعی را به جا آورد.

برداشت: در این مکان خیالی، فقط پیاله را بگیر و در این جا که پر از ترفند و فریب است، جز عشق به سراغ چیز دیگری نرو.

برداشت: با یک نیم‌بوسه می‌توانی دعایی بگیری از اهل دل که به واسطه آن می‌توانی از آسیب‌های دشمنت و بلایای او در امان بمانی.

برداشت: عشق در سرزمین‌های حجاز و عراق به گوش می‌رسد و صدای غزل‌های حافظ از شیراز به گوش می‌افتد.