غزل شمارهٔ ۲۵۷

برداشت: به من بنما و به من بگو که از جانت دل را بگیر، پیش شمع آتش پروانه بگویید که بشود درگیر.

برداشت: ما به شدت تشنه‌ایم و در دور و برمان آبی نیست. ای کسی که بر خاکِ مردهٔ خود تکیه کرده‌ای، بیا و از خاک او بردار و به او توجه کن.

برداشت: اگر از درویش حمایت نکنی، حتی اگر او پول و ثروتی نداشته باشد، در غم او نگریسته و اشک‌هایش را بشمار، چون ارزش واقعی او در زیبایی و احساساتش نهفته است.

برداشت: اگر نیازی به عود نیست، چنگ بزن و ساز بزن. مهم نیست، چون آتش من عشق است و قلبم مانند عود می‌سوزد و بدنم همچون مجمر می‌سوزد.

برداشت: در جمع‌های دوستانه شرکت کن و از دغدغه‌های دنیوی خود فاصله بگیر و با شادی و نشاط به رقص و پایکوبی بپرداز. در غیر این صورت، برو با خیالات ما زندگی رو سر کن.

برداشت: نفس خود را از دنیای مادی جدا کن و از می ناب بهره‌مند شو، در را باز کن و بگذار نور و ثروت به زندگی‌ات وارد شود.

برداشت: دوست به تو می‌گوید که همراه و یار شو و در عین حال باید در برابر دشمنان دو جهان متحد بایستی. خوشبختی به تو می‌گوید که پشت به او نکن و بر روی زمین آماده مقاومت و ایستادگی باش.

برداشت: ای دوست، تمایل به رفتن نداشته باش و کمی با ما بمان. در کنار جوی، شادی را جست‌وجو کن و لیوانی بگیر در دستانت.

برداشت: از دست رفته‌ای از من و در آتش و آب دل غمگینم. چهره‌ام زرد شده و لب‌هایم خشک هستند، در حالی که کنارم ترس و اضطراب وجود دارد.

برداشت: حافظ می‌گوید: مراسم شادی را زیبا و آراسته کن و به واعظ بگو که بی‌نظاره‌ام و از سخنرانی و خطابه‌اش دست بردارد.