غزل شمارهٔ ۲۵۶

برداشت: به تو پندی می‌دهم، گوش کن و بهانه میاور؛ هرچه آدم پندگوی مهربان به تو می‌گوید، عمل کن.

برداشت: از معاشرت و حضور جوانان لذت ببر، زیرا بدی‌ها و مکرهای این دنیای کهنه و پُرفن در کمین توست.

برداشت: اگر نعمت و خوشبختی دو دنیا را می‌خواهی آنرا در نزد عاشقان خواهی یافت، که این یکی ناچیز است و آن یکی خیلی زیاد.

برداشت: همدمی نیکو و ساز (عودی) هم‌نوا می‌خواهم که با ناله زیر و بم آن، دردهای خود را بگویم.

برداشت: قصد دارم باده‌نوشی را کنار بگذارم و از این پس گناه نکنم، اگر تقدیر و بخت با من بسازد!

برداشت: چون‌که قسمت و سرنوشت ازلی را بی‌ما و بدون اجازه ما انجام دادند، اگر می‌بینی کمی برخلاف میل است، زیاد ایراد مگیر.

برداشت: ای ساقی، همچون لاله باده خوش‌عطر در جامم بریز چون هرکاری می‌کنم خیال و زیبایی یارم از خاطرم نمی‌رود.

برداشت: ای ساقی، باده ناب بیاور، به‌حسود نیز بگویید که کرم «آصف» را ببیند و بمیرد.

برداشت: تا امروز صد بار باده‌نوشی را کنار گذاشته‌ام، اما کرشمه و ناز ساقی کوتاهی نمی‌کند.

برداشت: من به همین اندازه راضی‌ام که با شراب دو ساله و محبوب چهارده ساله سر و کار داشته باشم و نیاز به صحبت کردن با بزرگ‌ترها و کوچک‌ترها ندارم.

برداشت: چه کسی زنجیر دل دیوانه ما را می‌گیرد؟ به مجنون خسته از زنجیر خبر دهید تا زنجیر خود را بر دل دیوانه ما بنهد.

برداشت: ای حافظ، حرف از توبه در این بزمگه مگو که ساقیان زیبارو با کمان ابرو تو را مجازات می‌کنند.