غزل شمارهٔ ۲۵۴

برداشت: بلبلِ صبور که در کنار سروهای زیبا نشسته است، با آواز خود به همه اعلام می‌کند که نگاهِ بد از زیبایی گل دور باشد و به آن آسیب نرساند.

برداشت: ای گل، به خاطر اینکه تو سلطان زیبایی هستی، با بلبلان عاشق و بی‌دل، مغرور نخواهی شد.

برداشت: من از دوری تو گله‌ای ندارم، زیرا تا زمانی که غیبتی وجود ندارد، لذت حضور هم حس می‌شود.

برداشت: اگر دیگران در شادی و خوشی هستند، غم عشق معشوق ما باعث شادی و سرور ماست.

برداشت: زاهد اگر به بهشت و مکان‌های زیبا امید دارد، ما برای شادی و خوشی خود به میخانه و همراهی یارانی زیبا دل خوش کرده‌ایم.

برداشت: شراب بنوش و با صدای چنگ لذت ببر، نگران چیزی نباش؛ اگر کسی به تو گفت که شراب ننوش، بگو خداوند بخشنده است.

برداشت: حافظ می‌گوید که چرا از درد جدایی شکایت می‌کنی؟ در حالتی که در جدایی، وصل هم وجود دارد و در تاریکی، نور نهفته است.