غزل شمارهٔ ۲۵۳

برداشت: ای خوشحال، با نور چهره‌ات، زندگی‌ام را زنده کن. برگرد که بدونِ گلِ روی تو، بهار زندگی‌ام سپری شده است.

برداشت: اگر اشکی از چشمم مانند باران بریزد، ایرادی ندارد؛ زیرا در غم تو، عمرم همچون برق برق می‌زند و سریع می‌گذرد.

برداشت: این دو لحظه‌ای که فرصت دیدار به دست آمده، ارزش لحظه‌های عمر ما را درک کن، زیرا کارهای ما نه تنها مشخص نیستند، بلکه زمان نیز بسیار محدود است.

برداشت: تا کی باید در نشئهٔ صبحگاهی و خواب شیرین بامداد بگذرانیم؟ بیدار شو و به یاد بیاور که عمر فرصتی است که دیگر برنمی‌گردد.

برداشت: دیروز گذشت و نتوانستیم جلب توجه کنیم، دل بدبخت که در این گذر عمر هیچ چیزی نتوانست ببیند.

برداشت: اندیشه و تفکر از دنیای زوال و فنا نشأت نمی‌گیرد. هر کسی که زندگی‌اش به تو و کلام تو وابسته باشد، عمرش تحت تأثیر آن قرار می‌گیرد.

برداشت: در هر سو، از انبوه اتفاقات و مشکلات، خطرهایی lurking وجود دارد. به همین دلیل، سوار زندگی، افسار خود را رها کرده و با شتاب پیش می‌رود.

برداشت: من عمری کوتاه دارم و در این وضعیت عجیب است که روز جدایی را نیز در شمار عمر خود بدانم.

برداشت: حافظ، صحبت کن تا کلامت بر صفحات دنیا باقی بماند و نشانی از عمرت را به یادگار بگذارد.