غزل شمارهٔ ۲۵۲

برداشت: اگر عمری باقی باشد، به میخانه برمی‌گردم و جز خدمت به دوستان قدیمی‌ام کار دیگری نخواهم کرد.

برداشت: روز خوشی است که با چشمان پر از اشک به میکده بروم و دوباره از نوشیدنی آنجا بهره‌مند شوم.

برداشت: در این جمع خداشناسی وجود ندارد، بنابراین از کسی نخواهم که عطف توجه کند و ارزش واقعی‌ام را به دیگری بفروشد.

برداشت: اگر دوست رفت و یاد رابطه‌ قدیمی‌اش را فراموش کرد، به خدا قسم که من هرگز به دنبال دوست دیگری نمی‌روم.

برداشت: اگر حالتی پیش بیاید که من مناسب و آماده باشم، حتی ممکن است دایره‌ی آسمانی را هم با یک ابزار دیگر به‌دست آورم.

برداشت: اگر قرار باشد که خاطرم آرامش بیابد، باید از اغواگری‌ها و زیبایی‌های او دست بردارد و به آرامش واقعی فکر کند.

برداشت: راز پنهانی که ما داریم، در هر زمانی به دستان گفته می‌شود. در هر بازار جدید با دف و نی، این راز را بیان می‌کنند.

برداشت: هر لحظه از درد خود شکایت می‌کنم، زیرا آسمان هر ساعت به دل شکسته‌ی من آسیب می‌زند و به من آزار می‌رساند.

برداشت: می‌خواهم بگویم که در این ماجرا حافظ تنها نیست، بلکه افراد زیادی در این مسیر گم شده‌اند و دچار سختی شده‌‌اند.