غزل شمارهٔ ۲۴۹

برداشت: ای نسیم، کمی از خاک راه محبوبم بیاور تا اندوه دل را برطرف کنی و خبر خوش محبوب را به من برسانی.

برداشت: دوستت چیزی شگفت‌انگیز و دلنشین بگوید و خبری خوش از دنیای رازها بیاورد.

برداشت: برای اینکه عطر عشق تو را در جانم بپاشم، یک بوی خوش از نفس محبوب بیاور.

برداشت: به خاطر وفای تو، که خاک راه آن یار عزیز است، بی‌غبار و پاکی که از ناپاکی‌های دیگران ایجاد می‌شود.

برداشت: گردی از طرف دوست به چشم رقیب بپاش تا این چشم خونین من آرام بگیرد.

برداشت: سادگی و بی‌تجربگی ویژگی رزمندگان نیست؛ باید از جفا و ناپایداری دلبر فریبنده آگاهی داشته باشی.

برداشت: این بیت به ستایش و قدردانی از کسی می‌پردازد که در خوشی و سرزندگی به سر می‌برد. شاعر از این شخص می‌خواهد که خبر خوش از زیبایی‌های گل‌زار را به افرادی که در قفس هستند، برساند. به بیان دیگر، این شعر از حس شادی و زیبایی طبیعت در مقایسه با محدودیت‌ها و رنج‌های دیگران سخن می‌گوید.

برداشت: جانم از صبر و انتظار بی‌دوست تلخ شده است؛ زیرا که از لبان شیرین و دل‌ربای او شکر و نعمت می‌خواهم.

برداشت: زمانی است که دل به چهرهٔ محبوب دسترسی ندارد، ای ساقی، آن جامی را بیاور که مانند آینه است و خود را در آن ببینم.

برداشت: لباس و ظاهر حافظ چه ارزشی دارد؟ بهتر است آن را با شراب رنگین کنیم و سپس او را مست و خراب از وسط بازار بیاوریم.