غزل شمارهٔ ۲۴۷

برداشت: باد صبا را که از سوی معشوق می‌آید، نباید از دست بدهی و باید به او که عاشق بی‌دل است، خبر برسانی.

برداشت: به خاطر شکرگزاری از اینکه تو، ای گل، به خوشبختی شکفته‌ای، از نسیم وصال و آواز مرغ سحر دریغ نزن.

برداشت: من در عشق تو مانند ماه نو بودم و اکنون که به کمال خود رسیده‌ای، برای تو بزرگ‌تر از آنچه هستی، ننگر.

برداشت: دنیا و هر آنچه در آن وجود دارد، چیزی ساده و کوچک است؛ اما از اهل دانش و معرفت نباید به سادگی گذشت و باید به آن اهمیت داد.

برداشت: اکنون که لب‌های شیرین تو همچون چشمه‌ای از قند هستند، سخن بگو و در بیان شیرینی‌ات مانند طوطی، دریغ نکن.

برداشت: نیکویی‌ها و ویژگی‌های تو دامن‌گیر جهانیان است، پس شاعر را در انجام وظایفش و آماده کردن وسایل سفرش تنها نگذار.

برداشت: وقتی از دیگران خوبی و نیکی یاد می‌کنی، باید بدان که در مقابل تعریف و تمجیدها، باید از مال و دارایی خود نیز دریغ نکنی.

برداشت: اگر غبار غم برطرف شود، حال انسان بهتر خواهد شد. حافظ، تو نباید از این درد و اندوه، اشک بریزی و از آن دریغ نکنی.