غزل شمارهٔ ۲۴۶

برداشت: عید (روزه‌گشایی است) و آخر فصل بهار است و یاران در انتظار مجلس باده‌نوشی و عیش پس ای ساقی به روی ماه و زیبای شاه بنگر (عید را اعلام کن) و باده بیاور.

برداشت: از باده‌نوشی در فصل گل و بهار ناامید شده بودم اما همّت و دعای پاکان روزه‌دار کاری کرد. (احتمالا سرودن این غزل در سالی بوده که ماه رمضان مصادف با اواخر فصل بهار بوده است)

برداشت: به دنیا دل مبند و خوش باش و در حال خوشی و مستی‌، از لطف جام جهان‌بین بپرس و حکایت جمشید فیروزمند و کامگار را بشنو.

برداشت: جز جانم چیزی برای دادن ندارم، شراب کجاست؟ زیرا من هم آماده‌ام تا جانم را به خاطر زیبایی‌های ساقی نثار کنم.

برداشت: خوشبختی و زیبایی به سراغ کسی آمده است و او خوش‌دل و با شخصیت است. ای خدا، از گزند حوادث روزگار او را حفظ کن.

برداشت: نوشیدن می به شعر من طعمی تازه می‌بخشد، زیرا جام زینتی تو با این مرواریدهای گرانبها زیباتر می‌شود.

برداشت: اگر سحری نتوانستی بخوری،مشکلی نیست شراب هست. زیرا آنهایی که به عشق معشوق می‌پردازند، روزه خود را با شراب می‌شکنند.

برداشت: با توجه به رحمت و بزرگواری تو که بر دل‌های ما سایه افکنده، خواهش می‌کنم ما را ببخش، زیرا ارزش اعمال ما چندان زیاد نیست.

برداشت: نگرانی دارم که در روز قیامت، حساب و کتاب به گونه‌ای شود که تسبیح فرد پرهیزکار و لباس مذهب‌پوش کسی که به دنیا و خوشی‌ها دل بسته، یکی شود.

برداشت: حافظ می‌گوید وقتی روز به پایان می‌رسد و گل هم می‌سپارد، نمی‌توانیم از نوشیدن شراب پرهیز کنیم، چرا که زمان به سرعت سپری می‌شود و فرصت‌ها از دست می‌روند.