غزل شمارهٔ ۲۴۳

برداشت: هر کس که بوی خوش تو را از نسیم بامدادی بشنود، انگار از آشنا سخن آشنا شنیده باشد.

برداشت: ای شاه زیبایی! نگاهی به حال گدا بینداز؛ زیرا این گوش، داستان‌های بسیاری از شاه و گدا شنیده است.

برداشت: من با بوی بادهٔ مُشکین گوش جان را شاد می‌کنم، زیرا از پشمینه پوش صومعه بوی دورویی شنیده‌ام.

برداشت: من در شگفتم راز خداوند را که عارفِ سالک به کسی نگفته بود، باده‌فروش از کجا شنیده است!

برداشت: خدایا آن محرم راز کجاست که دل بتواند یک بار دل شرح دهد که چه گفته و چه‌ها شنیده است.

برداشت: دلِ پایبند به حق من، سزاوار این نبود که از همدم خود سخن ناشایست بشنود.

برداشت: اگر از کوی او محروم شدم، چیزی نشده است. [مگر] چه کسی از گلشن زمانه بوی وفا شنیده است؟

برداشت: ساقی بیا که عشق فریاد می‌زند: کسی که داستان ما را گفت، از خودِ ما شنیده است.

برداشت: تنها امروز نیست که زیر خرقه [پنهانی] باده می‌خوریم؛ پیر میکده این ماجرا را بارها شنیده است.

برداشت: ما امروز با صدای چنگ مشغول نوشیدن شراب هستیم، زیرا زمان زیادی گذشته که این صدا به گوش چرخ فلک رسیده است.

برداشت: نصیحت خردمند همیشه درست و خیری خالص است. خوشبخت کسی است که این نصیحت را با دل‌پذیری می‌شنود.

برداشت: وظیفهٔ تو فقط دعا کردن است , خودت را درگیر این نکته نکن که آیا دعایت شنیده می‌شود یا نه.