غزل شمارهٔ ۲۴۲

برداشت: بیا که پرچم پادشاه منصور به اهتزاز درآمد و خبر پیروزی و خوشحالی به آفتاب و ماه رسید.

برداشت: خوشبختی با ظاهری زیبا از پیروزی پرده‌برداری کرد و کمالِ عدالت به کمکِ دادخواهی آمد.

برداشت: گردش آسمان، از آمدن ماه سامان گرفت و اکنون جهان از رسیدن شاه، به کام دل می‌رسد.

برداشت: مژده دهید که اکنون قافله‌های دل و دانش، از راهزنان در امان خواهند بود.

برداشت: عزیز مصر، با وجود تعصب برادران، از ته چاه بیرون آمد و به اوج بزرگی دست یافت.

برداشت: کجاست آن صوفیِ دجّال رفتارِ بی دین که به او بگویید بسوزد، چون مهدی دین‌پناه آمد.

برداشت: صبا بگو که در این غم عشق، از آتش دل سوزان و دود آهم چه‌ها به سرم آمد.

برداشت: شاها! از شوق روی تو بر این اسیر جدایی، همان آمد که آتش به [خرمن] کاه افتاده باشد.

برداشت: به خواب نرو، زیرا حافظ با نیایش نیمه‌شب و درس صبحگاه در درگاه پذیرفته شد.