غزل شمارهٔ ۲۴۰

برداشت: ابرهای آذری در آسمان ظاهر شده‌اند و نسیم نوروزی شروع به وزیدن کرده است. من خواستار نوشیدنی هستم و دنبال آوازخوانی می‌گردم که بگوید: چه وقت می‌رسد؟

برداشت: در اینجا شاعر به زیبایی و جذابیت شاهدان اشاره می‌کند و خود را در مقابل آن‌ها شرمنده می‌بیند. او از بار سنگین عشق و فقر صحبت می‌کند و بیان می‌کند که این وضعیت دشوار را باید تحمل کرد.

برداشت: در زمانی که generosity یا بخشش کمیاب است، نباید آبروی خود را به خطر انداخت. برای دست یافتن به لذت‌های دنیوی مانند شراب و گل، باید هزینهٔ مهمی مثل مقام و شخصیت واقعی خود را پرداخت کرد.

برداشت: به نظر می‌رسد که به زودی دستانم را بر روی کاری قرار خواهد داد که شب گذشته با دعا کردن مشغول آن بودم و صبح روشنی در حال طلوع است.

برداشت: با لبخند و شادمانی، گل به باغ آمد، گویی از یک شخص نیکوکار در گوشه‌ای بویی به مشامش رسیده بود.

برداشت: اگر دامن شخصی در دنیای رندی چاک شود، جای نگرانی نیست؛ زیرا برای بدست آوردن نیک‌نامی، گاه باید جامه‌ای را پاره کرد.

برداشت: من از زیبایی‌ها و نکته‌های شیرین لب‌های تو گفتم، اما چه کسی به این گفته‌ها توجه کرد؟ و من از بلندی و زیبایی موهای تو حیرت کردم، اما چه کسی آن را دید؟

برداشت: اگر حاکم به حال بی‌نواها و عاشقان گوشه‌نشین توجه نکند، باید به آسایش و راحتی که به خاطر طمع به دست آمده، پایان داد.

برداشت: نمی‌دانم تیر عشق که دل حافظ را هدف قرار داده، چه اندازه قوی بوده است، اما می‌دانم که از شعرهای او، غمی عمیق و خونین به دل می‌نشیند.