غزل شمارهٔ ۲۳۹

برداشت: خبر رسید که بهار فرا رسیده و سبزه‌ها جوانه زده‌اند. اگر مقرری و مستمری برسد، باید هزینه گل و نوشیدنی‌های خوشمزه شود.

برداشت: صدای خوشی از مرغ به گوش می‌رسد، بگو کجاست آن صراحی پر از شراب؟ بلبل در حال ناله و فریاد است، چه کسی نقاب گل را برداشت؟

برداشت: هر کس که سیب زَنَخدانِ محبوب را نچشیده باشد، نمی‌تواند از طعم و لذت میوه‌های بهشتی باخبر شود.

برداشت: نگران نباش و از غم و اندوه نگو، زیرا کسی که بدون زحمت تلاش نکرده، هرگز به راحتی به هدفش نخواهد رسید.

برداشت: امروز از چهره‌ی ساقی زیبا گلی بچین، زیرا در کنار صورت معشوق، خطی از گل بنفشه رشد کرده است.

برداشت: چنان جذبه و دلربایی از ساقی وجود دارد که تمام توجه و احساسات مرا به خود مشغول کرده است و دیگر هیچ کس را نمی‌توانم حتی بشنوم یا با او صحبت کنم.

برداشت: من این پارچه‌ی رنگارنگ مثل گل را می‌خواهم بسوزانم، زیرا پیر مرد باده‌فروش تنها با یک جرعه از آن خریداری نکرد.

برداشت: بهار در حال گذشتن است، ای دادگستر[باده فروش]! توجه کن که زمان به پایان رسیده و حافظ هنوز طعم شراب را نچشیده است.