غزل شمارهٔ ۲۳۸

برداشت: جهان به زیبایی ابروهای معشوق به مانند هلال عید زینت یافته است. باید در ابروی یار، هلال عید را مشاهده کرد.

برداشت: زمانی که قامت من مانند هلالی شکسته شد، کمان ابروی محبوبم به مانند خطی تیز و زیبا به شکل نما درآمد.

برداشت: آیا نسیم صبحگاهی که بر چمن می‌وزد، از خط زیبای تو گذر کرده است که گل‌ها به بوی تو، مانند صبح که لباس‌هایش را می‌درد، شکوفا شده‌اند؟

برداشت: در اینجا به نوعی از خلوص و زیبایی درونی اشاره شده است. شاعر در این بیت بیان می‌کند که اگرچه در زندگی خود لذتی مانند موسیقی یا شراب ندارد، اما وجود او با عطر گلاب و نبیذ، یعنی با زیبایی و طراوت آمیخته شده است. این نشان‌دهنده‌ی احساساتی عمیق و معنوی است که فراتر از مسائل مادی و زودگذران می‌باشد.

برداشت: بیا تا درباره درد و رنج دل تو صحبت کنم، زیرا وقتی تو نیستی، فرصتی برای گفت و گو و شنیدن ندارم.

برداشت: اگر قیمت رسیدن به تو جان من باشد، من با کمال میل آن را می‌خرم، زیرا من به خوبی می‌دانم که ارزش واقعی را می‌توان با هر چیزی که می‌بینم به دست آورد.

برداشت: وقتی که چهره‌ات را در شب تاریک موهایت می‌دیدم، شب من همچون روز روشن می‌شد.

برداشت: به لب‌های من جان نزدیک شده، اما خواسته‌ام برآورده نشده است. امید و آرزو به پایان رسیده، ولی به دست نیاوردم.

برداشت: حافظ از شدت شوق برای دیدن چهره‌ات چند کلمه‌ای نوشته است. آن‌چه او سروده را بخوان و با دقت گوش کن، زیرا کلماتش همچون مروارید گرانبها هستند.